نام فایل : پرتاب ديسك

فرمت : .doc

تعداد صفحه/اسلاید : 27

حجم : 175 کیلوبایت

پرتاب ديسك
پرتاب ديسك رشته اي مهارتي است كه از رشته هاي مهم بازيهاي دوران باستان محسوب مي شود (شكل 1-8). در آن زمان، اين رشته به صورت پرتاب ايستاده از يك سكوي شيبدار انجام مي گرفت. در اولين المپيك مدرن كه در سال 1896 آغاز شد، پرتاب به دو شيوه انجام مي گرفت: الف) روش سنتي، ب) روش آزاد.
بعد از سالهاي كه پرتاب ديسك به شكل ايستاده انجام مي گرفت، سرانجام در سال 1912 دايره اي به قطر 250 سانتيمتر جهت پرتاب درنظر گرفته شد. بعدها، ورزشكاراني كه در جستجوي سرعت بيشتر بودند، حركت
چرخش را كه در ابتدا به شكل چرخش حول پاي چپ انجام مي گرفت، ابداع كردند. در اين روش پرتاب كننده وضعيت صافتري را اختيار مي كرد، تماس با زمين بيشتر بود و ديسك تنها با دست پرتاب مي شد. در سال 1930، روش حركت جهش – چرخش كه با انجام كردن حركت موجي شكل دست انجام مي گرفت جاي چرخش
را گرفت. كانسوليني ايتاليايي در سال 1948 با به كار بردن اين تكنيك در المپيك لندن مقام اول را كسب كرد و تا اوايل سال 1950، اين تكنيك همچنان پابرجا بود.
در مراحل اوليه، پرتاب كنندگان با چرخاندن پشت خود نسبت به مسير پرتاب كارآيي حركت را در پرتاب، بالا بردند. درنتيجه چرخش
به وجود آمد. كاربرد اين تكنيك تا اوايل سال 1900 ادامه داشت. البته اين امر تا بعد از جنگ جهاني كه اين تكنيك به طور عمومي مورد استفاده قرار مي گرفت ادامه نيافت، ولي امروزه اين تكنيك همچنان يك تكنيك پايه محسوب مي شود. روش عمومي و كاربردي اين تكنيك خم كردن بالاتنه به سمت پايين، همراه با حفظ تعادل بود (شكل 3-8) كه به وسيله گوردين كه در سال 1953 به ركورد 28/59 دست يافت، محبوبيت جهاني پيدا كرد. در اواخر سال 1950 پرتاب كنندگان به روش ديناميكي جهش – چرخش تمسك جستند و پياتكوسكي از لهستان اين روش را به طرز مؤثري به كار گرفت و ركورد جهان را با مسافت 91/59 تغيير داد. عيب عمدة اين روش اين بود كه در هنگام فرود در وسط دايره افقي در حركت حاصل مي شد كه در نهايت از پيوستگي حركت پرتاب مي كاست. با درك محدوديتهاي اين روش حركت جهش به صورت سطحي تري درآمد و به وسيله حركت تابي پاي راست و عمل ضربه اي آن در هنگام چرخش به سمت مركز دايره، بر كارآيي اين روش افزوده شد، طوري كه سيلوستر امريكايي در سال 1961 موفق شد به ركورد جهات شصت متر دست يابد. او حتي موفق شد كه ركورد هفتاد متر را نيز به دست آورد كه البته اين ركورد او مورد تأييد قرار نگرفت (شكل 4-8).
اين روش در ميان زنان پرتاب كننده نيز محبوبيت پيدا كرد. وسترمن با استفاده از اين روش، در سال 1967 ركورد شصت متر و ملنيك در سال 1975 ركورد هفتاد متر را به دست آورد. بعد از موفقيت دانك در دستيابي به دست آوردند. بعد از موفقيت دانك در دستيابي به ركورد جهان به مسافت 07/66 در سال 1966 و جان پاول در دستيابي به ركورد جهان به مسافت 08/66 در سال 1975، روش دويدن – چرخش كه در آن پاي راست با كنترل بيشتري حركت داده مي شد، محبوبيت يافت (جدول 1-8). امروزه تكنيكهاي مورد استفاده پرتاب كنندگان به طور عمده شامل اين دو روش است. بسياري از پرتاب كنندگان كه معروفترين آنها آل اورتر بود، در طي چرخش، ديسك را در عقب بدن خود نگه مي داشتند (شكل 5-8). اورتر با اين تكنيك موفق شد چهار مدال طلاي المپيك را تصاحب كند.
البته بايد خاطرنشان كنيم كه اين روش، تنها يكي از روشهاي پرتاب محسوب مي شود و نه ضرورت اصلي آن. بسياري از پرتاب كنندگان پرتاب را در حالي كه پاي جلو در وضعيت ثابتي قرار دارد انجام مي دهند و باور آنها اين است كه اين عمل از لحاظ مكانيكي برتري بيشتري دارد. اين روش را مربيان آلمان شرقي سابق در اواخر سال 1960 و اوايل سال 1970 ميلادي ابداع كردند. بوگار قهرمان جهان در سال 1983 از اين تكنيك به طرز مؤثري استفاده كرد. اگرچه بسياري از پرتاب كنندگان تلاش مي كردند كه روش
چرخش را به صورت دو چرخش كامل انجام دهند، اين عمل با موفقيت كمي روبه رو شد. با اين حال اين تكنيك همچنان به صورت يك ضرورت پايه باقي ماند، اگرچه پرتاب كنندگان روش خاص خود را با حركات اصلي تلفيق مي كنند.
جدول 1-8 اسامي پرتاب كنندگاني كه ركورد جهان را به ترتيب مسافت و وزن پرتاب و نيز زمان آن تغيير داده اند
زنان
...